9.9.05

Pray or prey

(όπα και το λογοπαίγνιο) Θα το καταλάβαινα αν ένας Αγιατολάχ της "καθυστερημένης", "φονταμενταλιστικής", "υστερικής", "ακροδεξιάς" Ανατολής κήρυσσε μια ημέρα προσευχής στη μνήμη των θυμάτων μιας καταστροφής. Σε κάποιες χώρες (δυστυχώς) ο ρόλος του πολιτικού ηγέτη μπλέκεται με εκείνον του θρησκευτικού, αυτό που στην Ευρώπη περίπου γνωρίσαμε ως Καισαροπαπισμός είναι συνηθισμένη πρακτική σήμερα σε άλλα μέρη. Οταν όμως ένας ηγέτης της "πεφωτισμένης" Δύσης κηρύσσει ημέρα προσευχής κάτι δεν πάει καλά με τον ηγέτη, το πολιτικό σύστημα, τη δημοκρατία, στο τέλος τέλος το λαό. Το κράτος δεν πιστεύει σε κανένα θεό και δεν προσεύχεται ούτε προσκαλεί σε προσευχές, το κράτος πράττει, δεν κάνει τίποτε λιγότερο ή τίποτε περισσότερο. Από την άλλη θα μου πεις το γνωστό με τους λαούς που έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν και δεν θα έχω να σου δώσω άδικο.

3 σχόλια:

Πολιορκητής είπε...

Το Κράτος μπορεί να μην πιστεύει σε Θεό, το Αμερικάνικο δηλαδή, γιατί το δικό μας έχει επίσημη θρησκεία. Ο ηγέτης όμως μπορεί και παραμπορεί να πιστεύει.Και να κηρύσσει ημέρα προσευχής μπορεί.
Όπως είπες ο λαός έχει τον ηγέτη που του αξίζει και κυρίως που του ταιριάζει...

Beta Blank είπε...

Στατιστικά θα έλεγα ότι οι Αμερικάνοι που έχω γνωρίσει αναφέρονται πιο συχνα στο θεό από οποιονδήποτε άλλο 'λαό'. Όχι ότι έχω γνωρίσει και πολλούς...

Το θέμα είναι ότι ο Μπους κύρηξε ημέρα προσευχής. Όχι χριστιανικής προσευχής, ή μουσουλμανικής ή βουδιστικής. Απλά προσευχής. Κλασσική συνταγή. Οι Αμερικάνοι είναι λίγο λευκοί, λίγο μάυροι, λίγο λατίνοι, λίγο ευαγγελιστές, λίγο χριστιανοί, λίγο μουσουλμάνοι, λίγο ψυχωτικοί με τους εξωγήινους ή τους σαϊεντολόγους, αλλά ΟΛΟΙ τους μα ΟΛΟΙ τους προσεύχονται. Ο καθένας στους θεούς και δαίμονές τους. Αυτό τους ενώνει. Αυτό αποτελεί χαρακτηριστικό της ταυτότητάς τους...

NickTheCreek είπε...

Ο ηγέτης μπορεί και παραμπορεί να πιστεύει - στο σπίτι του. Το να καλείς το λαό σε μια μη πολιτική ενέργεια μετά από μια σειρά πράξεων και παραλείψεων είναι για μένα παραδοχή πολιτικής ανικανότητας...