7.4.05

Παρέα για το δρόμο...

(σαν ευλογημένη κατάρα) Στο δίκτυο ξεκίνησα χθες τη μέρα μου από εδώ και, να σου πω, μ' έβαλε σε σκέψεις που δεν έφυγαν στη διάρκεια της ημέρας. Νομίζω πως το ποδόσφαιρο είναι κάτι σαν το σκάκι του πεζοδρομίου και είναι και αυτό το τραγούδι-ύμνος της Λίβερπουλ... Ενα τραγούδι που υποψιάζομαι πως έχει βαριά ιστορία, δεν θέλω να το ψάξω, αλλιώς θα σου έδινα και links... Δεν θα ζοριστείς να το βρεις αν πραγματικά θέλεις, πηγαίνει κάπως έτσι:
Οταν περπατάς στην καταιγίδα, κράτα το κεφάλι σου ψηλά, και μη φοβάσαι το σκοτάδι Στο τέλος της καταιγίδας ένας χρυσός ουρανός και το γλυκό ασημένιο τραγούδι ενός χωρατατζή Προχώρα μέσα από τον άνεμο προχώρα μέσα από τη βροχή και αν τα όνειρά σου έχουν σκορπίσει, περπάτα με ελπίδα στην καρδιά σου και ποτέ δεν θα περπατήσεις μόνος. Προχώρα, προχώρα με την ελπίδα στην καρδιά σου και ποτέ δεν θα περπατήσεις μόνος Ποτέ δεν θα περπατήσεις μόνος "You'll never walk alone"
Σαν να σε μαντεύω, μοιάζει για σπάταλο, ξοδεμένο, ρηχό και απλοϊκό σκέφτεσαι φωναχτά και ετοιμάζεσαι για τη ρουτίνα της επόμενής σου στιγμής. Μην το ξαναδείς λοιπόν, κλείσε τα μάτια σου αν θες μα φαντάσου ανθρώπους να το τραγουδούν μαζί, κανένας, ένας, δύο ή και σαράντα χιλιάδες, όσοι νομίζεις πως χρειάζονται, δικό σου αυτό το μικρό όνειρο... Αραγε, να έχει αρχίσει να γλυκαίνει η οθόνη σου στον απόηχο αυτού του you'll never walk alone; Καλή μέρα θα είναι και άσε τα σύννεφα να σκούζουν...

7 σχόλια:

konfet είπε...

Το τραγούδι αυτό που είναι ύμνος της Λίβερπουλ είναι ίσως ο καλύτερος ύμνος ομάδας. Εξ'αιτίας φυσικά των στίχων του, αλλά και του απίστευτου ¨δεσίματος" του κόσμου της Λίβερπουλ με αυτό το τραγούδι- ιδιαίτερα μετά το δυστύχημα στο Hillsborough, όπου έχασαν την ζωή τους- αν θυμάμαι καλά- γύρω τους 100 οπαδούς της Lpool.
Το τραγούδι, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, προέρχεται από ένα μιούζικαλ- νομίζω της δεκαετίας του'50- που είχε τον τίτλο "Carousel".
Σημειωτέον- κάτι επίσης πρωτοφανές για ύμνους ομάδων- το ίδιο ακριβώς τραγούδι έχουν υιοθετήσει ως ύμνο της ομάδας τους και οι οπαδοί της Celtic.

Ιφιμέδεια είπε...

Ακόμη και στη γλυκερή απόδοση της δεκαετίας του εξήντα (Gerry & the Pacemakers), αυτό το τραγούδι έχει κάτι..
Πολλώ μάλλον για όσους υποστηρίζουν την Ομάδα.. ;)

NickTheCreek είπε...

Να και οι προτιμήσεις :) Ιφιμέδεια, νομίζω πως μέσα στην απλότητά του κρύβεται αυτό το κάτι, konfet, thx 4 the tip, μετά το Hillsborough το τραγούδι έπαιξε το ρόλο συνδετικού κρίκου σε ομάδα και κοινό. Εχω την εντύπωση πως δεν υπάρχει παρόμοια περίπτωση ή κάνω λάθος;

konfet είπε...

Ναι, από όσο ξέρω κι εγώ, δεν υπάρχει παρόμοια περίπτωση. Τουλάχιστον στο αγγλικό ποδόσφαιρο, που, εδώ που τα λέμε, είναι το μόνο που συμπυκνώνει όλη την αληθινή ουσία του αθλήματος

Ιφιμέδεια είπε...

Εγώ που θυμάμαι καλά και τις παλαιότερες του Hillsborough εποχές νομίζω ότι το τραγούδι αυτό έπαιζε πάντα το ρόλο του. Άλλωστε ο τίτλος είναι γραμμένος στην πύλη του Αnfield (είμαι σίγουρη ότι το ξέρετε). Έχω ακούσει ότι παίζει απανωτά στα τελευταία πέντε λεπτά κάθε αγώνα, κυρίως από το Kop (ειδικά όταν ήταν ορθίων).
Δεν αμφισβητώ τις πληροφορίες σας ωστόσο, πιθανότατα έχετε δίκιο περί συναισθηματικού ρόλου.

NickTheCreek είπε...

Καμία διαφωνία Ιφιμέδεια, πάντως προσπαθούσα να βρω/θυμηθώ κάτι αντίστοιχο σε άλλες ομάδες π.χ. Manchester Unit. ή Real ή Juve, δεν το βρίσκω, ενδέχεται να έχουν κάτι ανάλογο η Barcelona ή η Inter λόγω πολιτικών/κοινωνικών λόγων, αλλά δεν το γνωρίζω. Κατά τα λοιπά, Kop??? (ξέρω, αδιάβαστος)

Ιφιμέδεια είπε...

Η εξέδρα των φανατικών (πλέον καθιστή)